In eerder onderzoek van het Biomedisch Onderzoeksinstituut (BIOMED) werd een nieuw eiwit ontdekt -SPAG16 isovorm 2- dat wordt aangevallen door lichaamseigen antistoffen bij een groep MS-patiënten. Dit eiwit is een mogelijk autoantigen in het ziekteproces van MS. Er is vrijwel niets bekend over de functie van dit eiwit of de mogelijke rol van dit eiwit in het ziekteproces van MS. Daarom zal in dit project enerzijds getracht worden om een beter inzicht te krijgen in de biologische eigenschappen van SPAG16 isovorm 2. Anderzijds wordt de relevantie van dit nieuwe kandidaat autoantigen in het ziekteproces van MS onderzocht.

Auto-immuunziekten zijn het gevolg van een schadelijke reactie van het immuunsysteem op bepaalde cellen of celdelen van de patiënt. Bij multiple sclerose herkennen misleide T-lymfocyten onderdelen van het centrale zenuwstelsel en ontstaat een chronische ontstekingsreactie tegen het CZS. Om een immuunreactie correct te stimuleren, zijn T-lymfocyten afhankelijk van bepaalde signalen van gespecialiseerde cellen die antigenen bevatten: de dendritische cellen. Dit is ook zo bij auto-immuunreacties. Dendritische cellen zenden verschillende zogenaamde "costimulerende" signalen uit. Deze kunnen worden gemanipuleerd door middel van blokkerende reagentia, om activering van de T-cellen en mogelijk schadelijke auto-immuunreacties te voorkomen. Tegelijk kan een regulerende subgroep van T-lymfocyten (Treg-cellen), die de auto-reactiviteit onderdrukken, actief blijven, aangezien deze Treg-cellen minder afhankelijk zijn van costimulatie. Dit zou kunnen leiden tot langetermijneffecten, zelfs na het terugtrekken van de blokkerende reagentia. Daarom zal in dit project worden getracht costimulatie te manipuleren om de activering van de effector-T-cellen te vermijden, en tegelijk de activering van de Treg-cellen toe te staan, zodat het auto-immuunproces permanent onderdrukt wordt.

Ons project "Immunologische biomarkers van acute ontsteking bij MS" heeft als doel de wijzigingen op te sporen in de expressie van bepaalde cytokinen die een sleutelrol spelen in de opflakkerings- en remissiemechanismen van de ziekte. Er kan ofwel een overexpressie, ofwel een onderexpressie van deze moleculen zijn in de verschillende fasen van MS, en door deze veranderingen aan het licht te brengen, zou een activiteitsindex van de ziekte kunnen worden opgesteld via een gewone bloedafname. Aan de hand van zo'n index zou men zich een beeld kunnen vormen van de evolutie van de patiënt, de noodzaak om een behandeling te starten en de mate van doeltreffendheid ervan. De doel-cytokinen zijn de interleukinen 4, 9 en 17, die verschillende lymfocytaire subpopulaties kenmerken. De reactie van deze lymfocyten op de aanwezigheid van proteïnefragmenten van myeline zal eveneens geanalyseerd worden.

Proefmodellen van multiple sclerose grijpen ofwel terug naar de immunisatie van muizen met peptiden van myeline, ofwel naar de besmetting ervan met neurotrope virussen, maar kunnen de menselijke ziekte niet perfect nabootsen. Het doel van ons project is de gevolgen van een virale infectie voor de pathogene reacties veroorzaakt door een begeleidende immunisatie te onderzoeken, en te bepalen of deze gezamenlijke stimulering een meer betrouwbaar model van de ziekte vormt.

In de wereldwijde strijd tegen multiple sclerose neemt de Charcot Stichting weldra een belangrijk initiatief : zij start een klinisch onderzoek (PIXAMS) waarvan de resultaten de behandeling van de ziekte aanzienlijk zouden kunnen verbeteren...